Hallo,
Ben eigenlijk een beetje ten einde raad.. Ik zal mijn verhaal zo kort maar duidelijk mogelijk opschrijven. Het gaat om mijn hondje Jacky, ze is een kruizing van 10 jaar. Ze weegt 25 kg. (heeft overgewicht door vroegere gebruik van predison)
Ongeveer 8 weken geleden gooide ik per ongeluk een kastje te hard dicht, in een keer staat Jacky helemaal stijf en staat als een bevangen paard. Voor poten helemaal gestrekt. Wisten niet precies wat het in hielt, even lekker gerust en geknuffeld en toen was het weer over. Dag later weer, staat in een keer stijf, nek helemaal stijf. Wij naar de dierenarts, konden niks vinden. Volgende dag weer heen gegaan, foto's nu laten maken. Diagnose: spondylose aan de achterkant van de rug en een nekhernia. Medicijnen: Prednison, om de onsteking in de nek weg te krijgen 60 mg per dag.
Ongeveer 6 weken terug zijn we naar een andere dierenarts gegaan, in verband met verhuizen en we wilden graag van de prednison af. (vroeg heb ik een hond verloren aan prednison. Jacky bleef maar drinken en plaste alles onder. Overleg gehad met die dierenarts en tot de conclusie gekomen dat ze onwijs last heeft van der nek hernia. Prednison houden zoals we al gaven en fysio voor Jack.
Ging goed, haar nek werd losser en als ze thuis een verkeerde begin maakte dan moesten we even een half uurtje rusten en ging het weer goed. Prednison langzaam afbouwen in overleg met dierenarts. 29-11 begonnen met afbouwen. De dag ging goed, tot vrijdagochtend. Wilde niks eten, bijna niet drinken. Je zag aan Jacky dat er iets goed mis was, alleen wisten we niet wat. Ze moest naar buiten om te plassen. Heeft toen 1 grote plas gedaan en daarna ging ze steeds zitten, 2 druppels plas weer lopen, weer 2 druppels enz. Wij meteen weer naar de dierenarts, koorts gemeten 41 graden. Foto's genomen. Koortsverlagende injectie gekregen. Reageerde daar erg goed op. Mag eigenlijk niet samen met de prednison maar bij minimaal gebruik kon het geen kwaad. Zaterdag ging aardig. Zondag was het een drama! Ze viel door der voorpoten heen, kon er nauwelijks/niet meer op staan. Was onwijs sloom. Wilde niks eten. Temperatuur was 39,8. Wij weer naar de dierenarts. Alles na gekeken. Wisten we eigenlijk nog niks, weer een koortsverlagend middel gekregen. Maandag zijn we weer heen gegaan. We vertrouwden het toch niet, in overleg zijn we de volgende dag naar Utrecht gegaan. Jacky heeft daar 3 dagen gezeten en allerlei onderzoeken doorstaan. De conclusie was: Alvleesklier ontsteking en hevige bloedarmoede. Medicijnen mee gekregen voor zijn Lever, die is vergroot. Prednison 25 mg per dag, en Zymoral poeder.
Jacky wilde daar absoluut niet eten en drinken. We hebben haar daarom vorige week donderdag weer op gehaald. We hebben speciaal eten mee gekregen van Royal Canin Low Fat. Toch vonden we afgelopen maandag Jacky weer sloom worden en zijn we weer naar Utrecht gereden. De rode bloedcellen gaan omhoog, dat is een positief iets. Zins Jacky thuis is, is hij gigantisch aan de diarree beter gezegt: spuitpoep.
Nu is het probleem, Jacky wil al zeker 5 a 6 dagen niks eten, heel soms gaat er een klein stukje rosbief in, of een stukje hart. Drinken gaat nog heel goed. Maar ze eet veel te weinig. Haar medicijnen gaan er ook heel slecht in, dit doen we altijd met een stukje worst/kip. We hebben het idee dat Jacky heel veel pijn heeft, wat ook overal leesbaar is op internet als je een alvleesklierontstekking hebt. Toch zijn we net even naar de dierenarts gegaan. Injectie gehad tegen de pijn, en onze dierenarts daar vertelde het volgende. Als ik zo naar de hond kijk, en zie wat hij doet (hij had daar 2 keer overgeven, wat hij daarvoor nog nooit had gedaan, en hij moest vreselijk nodig poepen dus alles zat lekker onder. Denkt zij niet dat het een alvleesklierontsteking is, zij vertelde dat dat heel lastig te beoordelen is of het een alvleesklierongtstekking is ja of te nee. En ze vond dat Jacky er heel erg ziek uit zag. Tramadol mee gekregen voor de pijn, alleen zij betwijfeld of dat Jacky daarom niet wil eten, vanwege de pijn. Belangerijkste is nu dat Jacky weer gaat eten, hij is binnen een week tijd 3,5 kilo kwijt. Ze vertelde ook dat ze twijfeld of het wel echt een alvleesklietontstekking is, omdat ze daar altijd van overgeven. En jacky heeft dat vandaag voor het eerst gedaan.
Ik weet het, het is een erg lang verhaal. Misschien heeft iemand hier ervaring mee? Ik zit op het moment eigenlijk met me handen in het haar. Ik weet niet zo goed wat ik moet. Als ik zo naar Jacky kijk word ik daar niet echt vrolijk van.
Iemand misschien ook tips voor het eten?
Ik hoop het.
Groetjes,
Chantal










