Hallo allemaal,
Na een druk weekend, een laptop die niet meer werkte en even mijn gedachten verzet te hebben, hier dan eindelijk mijn reactie op jullie berichten. Super bedankt weer iedereen, voor het meedenken en alle lieve en nuttige pb’s! Ik wilde eerst op alle berichten persoonlijk iets antwoorden, maar heb nu maar gekozen om een heel verhaal te schrijven, waar ik zoveel mogelijk in probeer te antwoorden, want dat was voor mezelf iets makkelijker. Pb’s geef ik uiteraard nog wel even antwoord op vanavond. Ik hoop dat ik iedereens vragen en opmerkingen zo goed mogelijk in dit verhaal heb meegenomen, anders hoor ik het wel!
Er zijn een aantal mensen die hebben aangeboden langs te willen komen om te kijken of ze eventueel kunnen helpen. Echt super lief! Maar ik voel me er toch een beetje door bezwaard, want iedereen die eventueel wil komen, moet daarvoor heel ver rijden…en dat vind ik toch vervelend dat dat speciaal voor ons zou moeten.
En als ik eerlijk ben, hoe lief en geweldig die aanbiedingen ook zijn, ik denk niet dat dat ons verder zal helpen. En dat heeft uiteraard niks te maken met jullie kwaliteiten, maar gewoon omdat ik denk dat er intensievere begeleiding nodig is. Met 1 of misschien zelfs 2 bezoekjes zijn wij niet direct geholpen, al geloof ik er heilig in dat jullie heel veel goede tips zullen geven. Maar het is nu al zoveel jaren een probleem en zoveel dingen weten we zelf ook wel (zonder arrogant te willen zijn), dat het voor ons noodzakelijker is en dat wij meer gebaat zijn om 1 persoon te hebben die ons bijvoorbeeld op wekelijkse basis kan begeleiden. Die er in het hele proces voor ons kan zijn. Snappen jullie wat ik bedoel?
Jammer dat NV dit voor ons niet kan zijn…
Wat me zo tegenvalt is en wat ik ook al eerder gezegd heb, is dat NV niet specifiek naar JJ en naar de relatie tussen JJ en ons heeft gekeken, maar gewoon een soort standaardverhaal er tegenaan heeft gegooid (want hij heeft bijvoorbeeld dezelfde dingen tegen Annika gezegd, terwijl Kyra toch echt een andere hond is). Hij heeft ons wat algemene handvatten aangereikt en ons daarmee in het diepe gegooid. De rest moeten we zelf maar uitzoeken. Sorry dat ik dit nu hier zo zeg, maar zo voel ik het. Misschien zijn Willem en ik dan niet zo slim als andere mensen, maar dat geloof ik eerlijk gezegd niet
Gedragsverandering is een PROCES wat zowel bij de hond plaats dient te vinden als bij de baas denk ik. Hoe kunnen wij JJ hierin begeleiden als we niet regelmatig feedback krijgen op ons handelen en op de motivatie van JJ? Er moet gekneed en gesmeed worden om resultaat te behalen en dat kunnen wij met een probleemhond echt niet op eigen houtje (blijkbaar). Wat Kai zegt klopt: door alleen de handvatten te gebruiken die NV ons heeft aangereikt ben ik compleet de motivatie van JJ uit het oog verloren. Als er echter iemand langs de zijlijn had gestaan die ons had voorzien van feedback en ons kon uitleggen waarom we iets zo en zo moeten doen en wat de reactie van JJ betekent, dan was dat denk ik niet gebeurd.
Want ik denk dat er behalve voor JJ, voor ons dus ook nog heel wat winst te behalen is. Ik merk bijvoorbeeld aan mezelf dat ik er stiekem toch echt heel sterk op reageer als JJ uitvalt. Ook al ben ik er inmiddels aan gewend en probeer ik niks te laten blijken en zo kalm mogelijk te blijven, toch is het ergens van binnen toch steeds een teleurstelling en ik heb dan steeds het idee dat ik ergens faal. Ook schaam ik me vaak ten opzichte van andere mensen met mijn ‘aso-hond’ die ik eigenlijk niet onder controle heb (terwijl hij piepklein is…maar dat wil dus echt niks zeggen ben ik inmiddels achter…de kleinste hond die ik ooit heb gehad is meteen de allermoeilijkste
) . Ik denk dat JJ dit aan ons merkt en daardoor zelf dingen wil regelen omdat hij daardoor niet helemaal op ons kan vertrouwen. Het is wat Angela zegt: wij (en dan vooral ik) verwachten denk ik veel teveel van JJ en accepteren hem (nog) niet zoals hij is. Ook de illusie van het toverstokje zoals Petra zo mooi beschreef komt hier om de hoek kijken. En mezelf kennende denk ik ook niet dat ik dit (zomaar) kan accepteren.
Want ik denk ook dat JJ wél stabieler kan worden. En dat zal wel moeten. Punt. Herplaatsen is echt geen optie; sowieso wil niemand hem hebben want ik zal eerlijk zijn over zijn problemen. Het is een hondje met een heel lange gebruiksaanwijzing en die heeft hij alleen maar gekregen door de mens (zowel door fokker/vorige eigenaar als door ons). En hij kan zo leuk zijn! Echt, jullie zouden hem eens moeten zien als ik oefeningetjes met hem doe, bijv. met de clicker…dan is het een totaal ander hondje! Een geweldige will to please, leergierig, super vrolijk! Dan is hij het hondje die ik eigenlijk altijd zo zou willen zien….en volgens mij laat hij dan juist zien wie hij eigenlijk is! Dan is er geen sprake van onzekerheid/depressiviteit/agressiviteit…het lijkt of hij dan vergeet om onzeker/depressief/agressief te zijn en dan kan ik hem bijvoorbeeld wel gewoon overal aanraken zomaar. En dit komt volgens mij omdat hij dan wel duidelijk weet wat er van hem verlangd wordt. En op de een of andere manier kunnen wij dat in het dagelijks leven niet op hem over brengen (tijdens het wandelen, bij vreemden, bij andere honden), wat mij het idee geeft dat JJ niet op ons ‘leiderschap’ vertrouwt. (Niet dat ik er een klein mensje van wil maken, maar ik vertaal het nu voor het gemak maar even allemaal naar mensentaal.)
Nu wil ik eigenlijk niet zeggen dat het alleen aan ons ligt, want dat geloof ik ook weer niet als ik heel eerlijk ben
. Ik denk dat echt dat er in het verleden vervelende dingen zijn gebeurd met JJ. Sowieso niet/slecht gesocialiseerd, wat later moeilijk in te halen is. Of misschien is hij zo gevoelig dat hij extreem reageert op bepaalde zaken (gevoelig is hij zeker en ook nog razend slim).
De kalmerende signalen, ik geloof er nog steeds wel in. Maar ik geloof niet in ‘alleen KS’. Ik geloof niet dat elke ‘probleemhond’ gebaat is bij dezelfde aanpak/methode. Ik denk dat alleen kalmerende signalen toepassen bij JJ niet helpt. Bepaalde dingen merk ik wel dat ze effect hebben. Bijv. de wandelingen. Dit is voor JJ op de KS-manier echt beter. Hij is veel rustiger geworden daardoor (mijn vader zei het dit weekend nog). Maar sommige dingen werken echt niet voor JJ.. Dat blaffen is bijvoorbeeld sowieso zelfbelonend voor hem. Of wij nou negeren of niet, hij blijft blaffen tot het ‘gevaar’ weg is. Ik geloof niet in lichamelijke correcties, ik geloof niet in de roedeltheorie, maar ik geloof ook niet in alleen maar negeren van slecht gedrag of in een hond die ‘nooit’ meer zomaar een stukje lekker mag rennen of in aan denkbeeldige bloemen ruiken
We moeten gewoon even 'the Jay-way' zien te ontwikkelen
JJ heeft een gebruiksaanwijzing, mij bijt hij nooit (even afkloppen
). Komt dit omdat hij zo op mij vertrouwt? Misschien, maar ik denk dat ik eerder zijn gebruiksaanwijzing inmiddels door en door ken. Ik denk dat JJ nooit helemaal te vertrouwen zal zijn en altijd een gedeelte van zijn gebruiksaanwijzing zal houden. Ik denk dat er wel wat dingetjes om te buigen zijn en anders is het op te lossen door de gebruiksaanwijzing er nog maar eens op na te slaan. Ik hou heel erg goed rekening met zijn signalen en ik kan ze ook steeds beter lezen. Als ik hier goed op reageer, denk ik dat dat het vertrouwen van JJ weer ten goede komt. Nu Willem nog. Ik probeer Willem steeds meer dingen te laten doen. Bijvoorbeeld aanlijnen. Dat is precies hetzelfde als Dobry beschrijft bij Lola. Ik leg steeds uit wat JJ laat zien (voorzover ik het goed zie, maar ik denk het wel ) en doe dingen voor. Ook geeft Willem voortaan meestal het eten aan JJ en doet regelmatig een geurspelletje met hem. Zo hoop ik dat met kleine stapjes het wederzijdse vertrouwen tussen Willem en JJ ook gaat groeien. En wat Annika zegt daar geloof ik ook in. Niet alleen dat moet in kleine stapjes, maar alles. Niet alles tegelijk aan willen pakken en dan teleurgesteld zijn als er iets tegenvalt.
Bovenstaande wil dus niet zeggen dat de koek op is .Misschien heel even voor nu, maar ik probeer er nu even wat afstand van te nemen. Integendeel, ik denk dat Willem en ik maar in gedragstherapie moeten gaan
. In elk geval om JJ beter te kunnen begeleiden en om beter te worden als ‘leider’. Maar daar hebben we iemand voor nodig die ons wekelijks kan/wil begeleiden en diegene heb ik nog niet gevonden (als die al bestaat) helaas. Voor nu moet ik inderdaad eerst even loslaten en wat afstand nemen. Voor de toekomst zal ik toch iemand moeten zoeken die ons helpt, omdat zoals gezegd herplaatsen geen optie is. En diegene moet ook nog eens aan onze 'eisen' voldoen, ik heb bijvoorbeeld geen zin om het roer om te gooien en een totaal andere methode te gaan gebruiken (zo wil ik niet fysiek corrigeren bijv.). Het enige probleem is geld , we hebben inmiddels een godsvermogen uitgegeven aan JJ (wat we niet eens hebben) en Willem wil absoluut niemand meer inschakelen. Dus eerst even rijk worden en vervolgens even Willem hersenspoelen…komt vast goed
Wat ik wel heb gedaan is een K9- tuigje besteld met ‘niet aaien’ erop…dat dat maar goed duidelijk moge zijn! En wonderbaarlijk genoeg trekt hij met dat tuigje ineens helemaal niet meer en loopt veel rustiger mee (met alle andere tuigjes deed hij dit wel, maar deze zit blijkbaar zo fijn…of juist niet haha)
