Honden foto's van weidema

Tot ons grote verdriet hebben wij afscheid moeten nemen van dit geweldige dappere kereltje. Toen hij 8 weken oud was kwam hij bij ons maar al snel voelde ik dat er dingen helemaal niet goed waren. Zijn rare bolle rug bijv. Fokster is hier gewest en zag hem zoals hij loopt op bijgaande foto. Dit was dus helemaal normaal Benno was "overbouwd". Heb al meerdere Bernard gehad maar dit nooit gezien was mijn reactie. Antwoord was "dan heb je nu eens een echte". Dat hebben wij geweten, de kleine man kreeg met 4 en een halve maand een totale maagkanteling. Operatie volgde en heb hem dagen lang 24 uur per etmaal verzorgd. Hij liep ook moeizaam maar ondanks alles was zijn karakter geweldig en zijn humeur opperbest. Zes weken na de operatie had hij op vrijdag ineens weer een opgezwollen buik, kanteling kon het niet zijn want zijn maag was vastgezet. Dierenarts erbij en het was gasvorming. Met een dikke holle naald moesten ze door zijn buik en maagwand prikken om het gas er uit te halen en hij was zo moe daarna van alle ellende dat het haast niet om aan te zien was. De maandagmorgen hierop was hij anders dan anders. Altijd kroop hij dicht tegen onze andere volwassen Bernard aan. Dit keer niet, het was andersom. Onze grote loebas ging tegen hem aan liggen, legde een enorme poot over het lijfje van Benno en likte hem helemaal af. Keek hem daarna nog 1 keer aan en toen ging alles in ijltempo. Benno viel, liet wat urine lopen. Krabbelde overeind en ging staan plassen mij diep ongelukkig aankijkend. Naar de dierenarts direct en toen heb ik besloten, hoe zwaar het me ook viel, dat dit zo niet meer door kon gaan. Buiten dat zei de da dit is nog maar het begin gezien zijn hele bouw. Dit diertje zal, als je hem in leven houdt, altijd pijn hebben en dat zal steeds erger worden. Hoe vreselijk ik hem mis en hoe ellendig ik me voel? Denk dat iedereen die dit leest dat wel zal begrijpen.